Valiy zot huzuriga bir yigit kelib, shikoyat qildi: Ko‘p narsam yo‘q. Otamga aytsangiz, menga ham mol-mulkidan ulush bersin. Sizga hurmati baland, gapingizni ikki qilmaydi.

– O‘g‘lim, boriga qanoatli bo‘l. Holingga shukr qil, – deb nasihat qildi u zot.

Biroq yigit nasihat eshitadigan holatda emas edi: Mehnat-mashaqqat ichidaman, qanday shukr qilay?, – deya e’tiroz bildirdi.

Hazrat yigitga achinib qaradi-da unga shudnay dedi:

– Alloh taollo seni och qoldiryaptimi o‘g‘lim?

– Yo‘q, unchalikmas, – javob berdi boyning o‘g‘li.

– Nima xohlayapsan unda?

– Bir oz boyligim bo‘lsa yomonmi, hazrat? Men ham boshqalardek rohat-farog‘atda yashasam deyman.

– Musulmonsan-a o‘g‘lim?, – so‘radi hazrat.

– Alhamdulilloh, – dedi yigit shosha-pisha.

– Tinch, obod yurtda yashayapsan, to‘g‘rimi?

– Beadad shukr hazrat.

– Ko‘zlaring ko‘ryaptimi?

– Juda yaxshi ko‘ryapti.

– Quloqlaring eshityaptimi?

– Ha, hazrat.

– Qo‘l-oyog‘ing yaxshi ishlaydi-a?

– Ha, ha.

-Yuragingda, oshqozoningda yo boshqa a’zoingda og‘ir kasallik yo‘q, shundaymi?

– Xudo saqlasin, hazrat.

Bu javobdan keyin valiy zot tabassum qildi.

– Yana nima xohlaysan bolam, sendagi bu ne’matlarga muhtoj odamlar ozmi bu dunyoda? Shukr qilishing uchun shuning o‘zi yetmaydimi…

 Yigit xatosini tan oldi va shunday dedi:

– Bundan buyon Xudo xohlasa, holimdan aslo shikoyat qilmayman!.

Yuqoridagi rivoyatda shuni anglashimiz kerak-ki, biz insonlar hamisha Allohni bergan ne’matlariga shukronalik bilan yashashimiz darkor…

Manba: O‘zbekiston musulmonlari idorasi Buxoro viloyati vakilligi